
Toen ik zag
hoe jij zo rustig lag
zo zonder pijn
geen vragen meer
alles geleden
alles gestreden
deed mijn hart
een beetje minder zeer
Toen ik dit weekend op zoek ging naar een borduurwerkje kwam ik de kruissteekauto's weer tegen. Tante Mies is ooit begonnen aan een kruissteekwerkje met allerlei auto's (zij was degene die altijd zat te handwer- ken herinnert mijn vader zich). Een Renault uit 1906 zat in een krakkemikkig lijstje, het werkje is al helemaal vergeeld en een aantal andere auto's zaten al af in de plastic hoes waar ook de patronen inzaten. Omdat mijn moeder niet meer kon handwerken (door MS) hebben we een paar jaar geleden haar spulletjes doorgekeken en weggegeven wat nog gebruikt kon worden. Het autohandwerk ging met mij mee want het was nog niet af en mijn moeder (en ik) vond(en) het leuk als ik het verder af zou maken. Ik kon zo beginnen want de vorige keer dat ik er mee bezig was had ik stof en garen bijgekocht en had ik zelfs de plaats voor de eerste steek al bepaald in de nieuwe lap :-)
De laatste week is de broccoli die in de tuin groeit bedekt geweest met sneeuw. Vandaag zijn de planten weer zichtbaar, de blaadjes hangen er zielig bij. Hoog tijd om te oogsten. Eén van de drie minibroccoli-tjes ziet er niet meer goed uit. We hebben elk één klein bloempje broccoli. Het heeft veel meer smaak dan de broccoli uit de supermarkt. Zeker voor herhaling vatbaar wat mij betreft.
Dit jaar had ik een V&D agenda gedrukt op FSC papier. Die hadden ze dus niet meer voor 2010 :-( Toen ging ik dus op zoek naar een andere agenda en toen vond ik deze inieminie agenda met handige elastiekjes om de hoeken om 'm dicht te houden in de tas. Er lag er maar 1 in de winkel waar ik 'm kocht. Vandaag heb ik de eerste afspraken er in geschreven.
Toen ik vanochtend op zolder was was het zolderraam bedekt met sneeuw en deed de zon erg haar best erdoor te schijnen. Ik heb de sneeuw van het raam geveegd zodat de zon lekker naar binnen kon schijnen. Toen bedacht ik me dat onze nieuwe zonnepanelen in de tuin natuurlijk ook ingesneeuwd waren dus die moesten ook ff een handje geholpen worden. Nu nog wachten tot de zon de zonnepanelen bereikt :-)
Vier(!) jaar geleden las ik het boek The time traveler's wife en gisteren ging ik naar de verfilming hiervan met een vriendin. Toen ik zag dat de film draaide ging ik recensies zoeken en die waren niet lovend. Toch ben ik blij dat ik de film ben gaan zien want ik vind 'm mooi! Natuurlijk heeft de film niet de diepgang van het boek (dat kan ook helemaal niet in minder dan 2 uur) maar het boek en de essentie ervan zijn mooi aangehouden/overgenomen in het script en dat maakt het verhaal heel mooi ondanks alles wat is weggelaten.
Op de parkeerplaats voor het gebouw (na de slagboom) stonden op 1 Peugeot (vast van een bezoeker) na allemaal Mistubishi auoto's. We werden ontvangen met koffie en vlaai (natuurlijk :-), waarna we een presentatie en film kregen over het bedrijf en de auto's die momenteel gemaakt worden (de Colt en de outlander). Ook Nedcar heeft te maken met de recessie en de gastvrouw vertelde ons dat elke auto die we op de band zien staan al verkocht is. Ze hebben geen voorraden, dus maar een klein autoveldje naast de fabriek. De fabrieksmedewerkers zijn de afgelopen tijd in deeltijd WW bijgeschoold zodat ze op elke plaats op beide productielijnen kunnen werken. Zo kunnen ze met weinig mensen de fabriek draaiende houden.
Vandaag heb ik rondgeneusd bij Selexys in Maastricht. Deze boekwinkel zit in een voormalig kerkgebouw, erg mooi. Mijn lief en ik hebben hier een paar uur doorgebracht, onder andere in de zithoek met een kopje koffie van Coffeelovers. Ik was zelfs verleid om een koffie verkeerd (met caramelsiroop en veel suiker erbij) te nemen terwijl ik zelden koffie drink. Het was lekker!
Mijn lief en ik hielpen mee een broedhoop te maken voor onder andere ringslangen. Eerst takken aanslepen, dan maaisel er bovenop dat we zelf bij elkaar harkten van het veld. Het werd al een hele berg toen er lunchpauze geroepen werd. Na de lunch ben ik met fototoestel het veld ingelopen om hopelijk een kikkertje te fotograferen.
Na al het plantgeweld hadden de kikkers zich uit de voeten gemaakt, maar ik kwam wel dit watersalamandertje tegen. Door de warmte van mijn hand ging íe heel hard lopen, geinig! Toen we terugliepen naar de tent werd het heel donker en toen we net in de tent stonden begon het toch te gieten! Dat was het einde van onze natuurwerkdag en we hebben een aantal uren heerlijk gewerkt.